मुख्य सामग्रीवर वगळा

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं

माझं काय, तुमचं काय, 

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं 


 तिचं बोलणं, तिचं हसणं 

जवळपास नसूनही जवळ असणं;

 जिवणीशी खेळ करीत खोटं रुसणं 

अचानक स्वप्नात दिसणं !


 खटयाळ पावसात चिंब न्हायचं 

माझं काय, तुमचं काय 

प्रेमात पडलं की असच व्हायचं 


 केसांची बट तिने हळूच मागं सारली ... 

डावा हात होता की उजवा हात होता?

 आपण सारखं आठवतो, 

प्रत्येक क्षण,

 मनात आपल्या साठवतो 


 ती रुमाल विसरुन गेली ! 

विसरुन गेली की ठेवून गेली? 

आपण सारखं आठवतो,

 प्रत्येक क्षण मनात आपल्या साठवतो 


 आठवणींचं चांदण 

असं झेलून घ्यायचं ! 

माझं काय, तुमचं काय, 

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं 


 तिची वाट बघत आपण उभे असतो ...

 ठरलेली वेळ कधीच टळलेली ! 

येरझारा घालणंसुद्धा 

शक्य नसतं रस्त्यावर, 

सगळ्यांची नजर असते आपल्यावरच खिळलेली 


 माणसं येतात, माणसं जातात 

आपल्याकडे संशयाने रोखून बघतात


 उभे असतो आपण 

आपले मोजीत श्वासः 

एक तास ! चक्क अगदी एक तास !! 


 अशी आपली तपश्चर्या 

आपलं त्राण तगवते 

अखेर ती उगवते ! 


 इतकी सहज! इतकी शांत !

 चलबिचल मुळीच नाही,

 ठरलेल्या वेळेआधीच

 आली होती जशी काही !


 मग तिचा मंजुळ प्रश्नः 

"अय्या! तुम्ही आलात पण?" 

आणि आपलं गोड उत्तरः 

"नुकताच गं, तुझ्याआधी काही क्षण!"


 काळावर मात अशी

 तिच्यासोबत भुलत जायचं; 

माझं काय, तुमचं काय, 

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं 


 एकच वचन 

कितीदा देतो आपण

 एकच शपथ कितीदा घेतो आपण ? 


 तरीसुद्धा आपले शब्द

 प्रत्येक वेळी नवे असतात; 

पुन्हा पुन्हा येऊनही 

पुन्हा पुन्हा हवे असतात  


साधंसुधं बोलताना 

ती उगीच लाजू लगते,

 फुलांची नाजूक गत 

आपल्या मनात वाजू लागते 


 उत्सुक उत्सुक सरींनी 

आभाळ आपल्या मनावर झरुन जातं;

 भिजलेल्या मातीसारखं 

आपलं असणं सुगंधाने भरुन जातं


 भरलेल्या ढगासारखं

 मनाचं भरलेपण उधळून द्यायचं;

 माझं काय, तुमचं काय, 

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं


 कवी - मंगेश पाडगावकर

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

भंगु दे काठिन्य माझे

भंगु दे काठिन्य माझे आम्ल जाऊं दे मनींचे; येऊ दे वाणीत माझ्या सूर तूझ्या आवडीचे. ज्ञात हेतूतील माझ्या दे गळू मालिन्य,आणि माझिया अज्ञात टाकी स्फूर्ति-केंद्री त्वद्‌बियाणे. राहु दे स्वातंत्र्य माझे फक्त उच्चारातले गा; अक्षरा आकार तूझ्या फुफ़्फ़ुसांचा वाहु दे गा. लोभ जीभेचा जळू दे दे थिजु विद्वेष सारा द्रौपदीचे सत्व माझ्या लाभु दे भाषा शरीरा. जाऊ दे कार्पण्य ’मी’चे दे धरू सर्वांस पोटी; भावनेला येऊ दे गा शास्त्रकाट्य़ाची कसोटी. खांब दे ईर्ष्येस माझ्या बाळगू तूझ्या तपाचे; नेउं दे तीतून माते शब्द तूझा स्पंदनाचे त्वसृतीचे ओळखू दे माझिया हाता सुकाणू; थोर यत्ना शांति दे गा माझिया वृत्तीत बाणू. आण तूझ्या लालसेची; आण लोकांची अभागी; आणि माझ्या डोळियांची पापणी ठेवीन जागी. धैर्य दे अन्‌ नम्रता दे पाहण्या जे जे पहाणे वाकुं दे बुद्धीस माझ्या तप्त पोलादाप्रमाणे; घेऊ दे आघात तीते इंद्रियद्वारा जगाचे; पोळू दे आतून तीते गा अतींद्रियार्थांचे आशयाचा तूच स्वामी शब्दवाही मी भिकारी; मागण्याला अंत नाही; आणि देणारा मुरारी. काय मागावे परी म्यां तूहि कैसे काय द्यावे; तूच देणारा जिथे अन्‌ तूंच घे

शब्द

घासावा शब्द । तासावा शब्द  । तोलावा शब्द । बोलण्यापूर्वी  ।। शब्द हेचि कातर । शब्द सुईदोरा । बेतावेत शब्द  । शास्त्राधारे ।। बोलावे नेमके ।  नेमके , खमंग खमके । ठेवावे भान । देश , काळ, पात्राचे ।। बोलावे बरे । बोलावे खरे । कोणाच्याही मनावर । पाडू नये चरे ।। कोणाचेही वर्म । व्यंग आणि बिंग । जातपात धर्म । काढूच नये ।। थोडक्यात समजणे । थोडक्यात समजावणे । मुद्देसूद बोलणे । हि संवाद  कला ।। शब्दांमध्ये झळकावी । ज्ञान, कर्म , भक्ती । स्वानुभावातून जन्मावा । प्रत्येक शब्द ।। शब्दांमुळे दंगल । शब्दांमुळे मंगल । शब्दांचे हे जंगल । जागृत राहावं ।। जीभेवरी ताबा । सर्वसूखदाता । पाणी , वाणी , नाणी । नासू  नये ।। : संत तुकाराम 

असे जगावे छाताडावर आव्हानाचे लावुन अत्तर

असे जगावे छाताडावर आव्हानाचे लावुन अत्तर नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर नको गुलामी नक्षत्रांची भीती आंधळी ताऱ्यांची आयुष्याला भिडतानाही चैन करावी स्वप्नांची असे दांडगी ईछा ज्याची मार्ग तयाला मिळती सत्तर नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर पाय असावे जमिनीवरती   कवेत अंबर घेताना हसू असावे ओठांवरती काळीज काढुन देताना संकटासही ठणकावुन सांगावे आता ये बेहत्तर नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर करुन जावे असेही काही दुनियेतुनी या जाताना गहिवर यावा जगास सा - या निरोप शेवट देताना स्वर कठोर त्या काळाचाही क्षणभर व्हावा कातर कातर नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर _ गुरु ठाकूर